وبلاگ هادی بیاتی

لمحه ی طولانی

    ما چه دوریم از رنگ

    ما چه دوریم از وزن

    ما در آن لحظه ی غفلت ،

    چه سفرها کردیم به وهم

     ما در این لمحه ی طولانی دهر

    چه فقیریم!

    و در این وسعت تنهایی اشک

    چه بسیار حقیریم

    وزن ها گم شده اند

    شعرها همه گویی خوابند

    شاعران غمگینند

    عارفان اما ،

می خندند

می رقصند!   

ما چه دوریم از خود 

ما به غم های خیالی مان متوهم شده ایم

در افسردگی ساختگی مان غرقیم!

 ما کجاییم اکنون ؟

ما یقینا ً امروز

در همان لحظه ی چیدن هستیم

 ما اسیریم هنوزبه همان پرده ی دیرین طمع

سر آن شاخه ی نفرین شده ی خلد برین!

به رها گشتن از آن پرده ی جان سوز حسد

تا نگیریم دگر جان برادر ز حسد!

ما چه دوریم هنوز:

هرچه مردیم ،

نیندیشیدیم به مرگ!

هرچه رفتیم ،

نرسیدیم به خود!

هرچه خواندیم ،

واژه را چسبیدیم ،

در خم قافیه ماندیم ،

پی نبردیم به آن سوی کلام

هرچه دل تنگ شدیم ،

نرسیدیم به یکتایی غم

وای از این غم ،

ما چه دوریم از غم !

هرچه با ما گفتند ،

 گوش نکردیم

هرچه آهنگ نواختند ،

  نشنیدیم ،

 به نوازنده نیندیشیدیم!

 هرچه اشعار سرودند ،

 شاعر نشدیم

 هرچه فریاد زدند ،

 کر بودیم ،

 پر عادت بودیم

 هرچه باران بارید ،

 چتر گرفتیم به سر ،

 تر نشدیم 

 بیابان ماندیم

 ما چرا عشق نمی فهمیم ؟

 من خوب می دانم   

 ما مغروریم....                                                        ناشناس

 

نویسنده : هادی بیاتی : ٦:٤۸ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢ امرداد ،۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم