وبلاگ هادی بیاتی

زندانی (2)

بیشترین شکایتش از تنهایی بود،با تعجب پرسیدم تو که انفرادی نیستی پس چرا تنها؟

سری تکان داد آهی کشید وگفت:تنهایی فقط دور از جمع بودن نیست...

توی جمعی باشی که هیچکس حرفتو نفهمه ،فقط نقش سنگ صبورو بازی کنی،نتونی با کسی درد دل کنی،اطرافتو یه سری آدم بد بخت بیچاره یا شیاد وشرور گرفته باشند،

انوقت تنهاترینی

خواستم دلداری بدم گفتم بابا ما هم تنهاییم همه به نوعی تنهایی تو وجودشون هست این بیرون هم همچین خبری نیست،حرفمو قطع کرد وگفت:

اینجا دومینو بازی میکنیم گفتم چه خوب بازم مشغولیت بهتر از خودخوریه!

پوز خندی زد وگفت: آرزوها و ایده هامون رو دونه دونه مثل دومینو ساعتها  میچینیم کنار هم ،آخر سر با یه تلنگر نا امیدی ویاس میزنیم همشو میریزیم!

یه بغضی تو صداش بود حلقه اشکو تو چشماش دیدم هر چند میخواست قایم کنه!

چند لحظه ای سکوت کرد وشعری واسم خوند:

هر جا چراغی روشنه       از ترسه تنها بودنه

ای ترس تنهایی من         اینجا چراغی روشنه

من ماه میبینم هنوز        این کور سوی روشنو

آنقدر سوسو میزنم         شاید یه شب دیدی منو....

 اینارو که خوند یه کم آروم شد و .....                                                                                                                                                       ادامه دارد       

نویسنده : هادی بیاتی : ٥:٤٦ ‎ب.ظ ; شنبه ٥ شهریور ،۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم